عید خوش

عید امسال برام خیلی خوب بود. تمام این سالهایی که از شهرم دور بودم احساس تنهایی می کردم. چون هیچکس (جز خانواده م) برای عید دیدنی نمی اومد خونه مون. امسال خدا را شکر همه کسانی که برای عیددیدنی به منزلشان رفتیم، آمدند. من اسمش رو گذاشتم محبت جغرافیایی. وقتی نزدیک هستی مهربانند و وقتی دور می شوی هیچکس حوصله اش نمی گیرد بیاید دیدنت. انگار نه انگار که تو همین مسافت را برای دیدنش رفته ای.

انقدر به ماندن خوراکی های عید عادت کرده ایم که وقتی به همسر گفتم شیرینی بخرد، گفت: کسی نمی آید و شکلات کافی است! البته شیرینی خریدیم ولی ذخیره میوه ها به سرعت تمام شد و گز هم از ترس ماندن و سفت شدن نگرفتم. اگر عمری بود و سال دیگه زندان نبودیم گز هم می خرم!

اتاقی از آنِ خود...